Home
Drewno i jego zastosowanie
W wielu miejscach Polski drewniane domy z bali ciągle stanowią charakterystyczny element wiejskiego krajobrazu - najczęściej można je zobaczyć w rejonach podgórskich a także poza miastem Suwalszczyzny a także Podlasia. Zwłaszcza w wymienionym rejonie domy z drewna nawiązują swoim wyglądem do popularnego drewnianego budownictwa. Popularne podlaskie budowle posiadały konstrukcję zrębową, która polegała na wznoszeniu dodatkowych warstw naturalnych belek, zespolonych na popularne klocki, zwane "teblami" lub "tyblami" i uszczelnianych na własne pióro (narożniki domów, charakterystyczne węgły – były łączone na złącza ciesielskie). Niższa warstwa – czyli podwalina - była kładziona na głazach narożnych, pomiędzy którymi wkładało się specjalne kamienie. Ściany budowano z bali okrągłych, rzadziej stosowano metodę sumikowo-łątkową (do budowy były ówcześnie wykorzystywane ścięte czterostronnie strugane bale). Odstępy między belkami uszczelniano mchem a także przy użyciu sznurów, pakuł i wiórów. W niezwykle godny uwagi sposób budowano okna. Były one powoływane do życia w zrębie na szerokość 3 bali, wyróżniały się więc niewielkimi wymiarami (50 x 50 cm) i, co znamienne, nie były wcale otwierane. Kształt dachu miał charakterystycznie długą formę dachu dymnikowego, typowego dla czasów, w których stawiano kurne chaty. Oczywiście, obecne domki z drewna bali różnią się w określonych rozwiązaniach konstrukcyjnych od XIX-wiecznych popularnych budynków, jednak cała metoda ich wznoszenia jest porównywalna z metodą użytkowaną w przeszłych stuleciach. Zmienił się na przykład sposób utrzymywania temperatury budowli. Dziś ociepla się domy od wewnątrz wełną mineralną, a bale oddziela przekładkami z filcu.